Handfasting

Gepubliceerd op 19 juli 2019 om 10:00

Handfasting

“Tie the knot, die uitdrukking heb je vast wel eens gehoord”, zo begint Elly van Pagan Blessings haar verhaal tijdens de bijeenkomst van het bewustzijns café in Oss.
Tijdens deze bijeenkomst gaan we het hebben over handfasting. Ik heb er al veel over gehoord, prachtige foto’s van gezien, maar nog geen tijd gehad om me er in te verdiepen waar het nou eigenlijk is en waar het voor staat.
Vroeger werden knopen gelegd als symbool om iets te legaliseren. Toen diende de knoop als een vervangend middel van een contract, simpel weg omdat veel mensen nog niet konden schrijven. Zodra de knoop gelegd was, was de afspraak gemaakt.

Handfasting is een zeer oud Keltisch gebruik.
In de Keltische traditie binden de man en de vrouw hun handen aan elkaar vast met touw of lint, voordat ze gaan trouwen.
Tot in de achttiende eeuw was handfasten ook een gangbare- en wettige manier om te trouwen. In Nederland en de meeste omringende landen was het lang geleden ook gebruikelijk om een huwelijksovereenkomst aan te gaan door middel handen met elkaar te verbinden.

Met de opkomst van het christendom in de Middeleeuwen, werd handfasten een onwettige manier van trouwen.
Toch zijn er in Schotland geschriften teruggevonden die daterende uit het einde van de 15de eeuw waarin nog naar handfasten wordt verwezen.
In 1753 werd in Engeland een wet aangenomen waarbij het verplicht werd om een huwelijk te laten voltrekken door een geestelijke, in Schotland gebeurde dit in 1939.
In sommige landen zoals Schotland (sinds 2006) en Verenigde Staten is het nu weer mogelijk om wettelijk te huwen via een handfasting.
Oorspronkelijk was de handfasting geldig voor de periode van 1 jaar en 1 dag waarna het huwelijk permanent kon worden gemaakt, verlengd voor opnieuw 1 jaar en 1 dag of ontbonden kon worden.

Waarom 1 jaar en 1 dag?
De verbintenis aangaan voor 1 jaar en 1 dag, kan geien worden als een proef verbintenis. Dit werd vroeger gedaan omdat wanneer de vrouw bijv. zwanger raakte, de man aan haar verbonden was, zodat hij zijn verantwoordelijkheid voor de baby en de haar kon dragen. Daarna mocht de vrouw kiezen, of zij door wilde gaan met deze man of niet.

In deze tijd vinden er in vergelijking met vroeger weinig handfastingen meer plaats, gewoonweg omdat het geen wettelijk erkende manier van trouwen is en men het gebruik niet meer kent.
In Nederland moet je altijd nog naar de burgerlijke stand om je rituele huwelijk wettig te maken. Toch is het zo dat je niet voor de wet getrouwd te zijn om te kunnen handfasten. Een handfasting is immers een kenbaar maken aan het Universum dat je samen een eenheid wilt vormen.

Elly vertelt vol enthousiasme over hoe de ceremonie er uit zou kunnen zien, want ook dat bepaal je helemaal zelf. Ik vind het een prachtige manier om elkaar ten overstaan van het universum en je geliefde, te laten weten dat je voor elkaar kiest.
Elidor en ik houden van verrassingen, dus wie weet ooit……………..

 

Mooie & Magische momenten gewenst,
Magische Maekplaetz


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.