“Mam kijk……!!!”

Gepubliceerd op 15 juli 2019 om 12:15

Hoewel ik eigenlijk vind en ook hoop dat de tuinwezens, de elfjes en andere tuinbewoners hun eigen tuintje een beetje onkruid vrij zouden moeten houden,  merk ik dat ik hier en daar toch nog wel moet helpen. Door de regen, dan weer zon en daarna weer regen schiet het onkruid met name kweekgras de grond uit.
Ik ben in de vlinder- en elfentuin bezig met het verwijderen van het groen op plekken waar ik het niet wil hebben als ik een vrolijke meisjes stem vanaf de camping hoor roepen: ”Mam, kijk een elfje in de boom”. Ik kijk op en zie een meisje van een jaar of 6 wijzen naar de Els die in de elfentuin staat. Ze lijkt niet verbaasd eerder heel blij om het elfje te zien.

Moeder die samen met een manspersoon worstelt om een stapel stokken en een doek tot een tent om te toveren zegt zonder op te kijken. “Elfen bestaan niet, dus die kunnen ook niet in bomen zitten”.
“Ik zie er echt één zitten hoor”, roept ze met een even zo vrolijke stem als bij de eerste ontdekking van het elfje.

Dan ziet ze mij en loopt om me af, “Hallo zegt ze vrolijk, kijk eens wat ik gevonden heb?” Trots laat ze een mooie zwarte veer zien.
“Die is mooi”, zeg ik vol bewondering. “Jij mag hem wel hebben hoor!”, zegt ze lief.
Ik leg haar uit dat als je een veer vindt, je die ook mag houden, dat deze kauw de veer voor haar heeft achter gelaten.
Ze kijkt blij, wijst naar de boom en zegt:, ”Zijn die elfjes van jou?”
Ik vertel haar, dat de elfjes hier wonen en dat ze van de tuin zijn, dat ze van mooie bloemen en planten houden en blij en heel vrolijk worden van spelende kinderen die plezier hebben.

Ze gaat naast me op de grond zitten. “Wat ben je aan het doen?", vraagt ze nieuwsgierig. “Ik ben het gras aan het weghalen wat ik niet in de elfentuin wil hebben.”  “De elfjes en tuinwezens zouden dat eigenlijk zelf moeten doen, maar die zijn nu zo druk met naar jullie kijken en samen plezier maken dat ze vergeten hun tuintje bij te houden.”

Ze kijkt me aan en zegt dan, “Maar dat is ook zwaar werk toch voor zulke kleine elfjes.”  “Van die grote grasdinges eruit trekken en dan sjouwen.”
Ik moet lachen, ”Dat klopt", zeg ik . "Dus daarom help ik ze graag."
Ze kijkt naar de huisjes en met de gevonden veer begint ze de huisjes af te stoffen. “Zo", zegt ze zacht, "En nu niet vergeten ook jullie huisjes netjes te houden hoor.”

“Sofie, wat ben je daar aan het doen?” roept de vrouwenstem vanaf de camping. De betovering lijkt gelukt, de tent staat en Sofie gaat een kijkje nemen.
“Dag elfentuin mevrouw”, zegt ze met een brede glimlach om haar lippen.
Ik werk nog even door mijn gedachten bij de elfjes, tuinwezens én bij Sophie met haar mooie magische denken.

 

Mooie & Magische momenten gewenst,
Magische Maekplaetz


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Jacqueline
een jaar geleden

Oooh Lin...keischattig!!