Mijn zoektocht

Gepubliceerd op 14 juni 2019 om 15:30

Hoe kan het toch dat ik me zo thuis voel in een land waar ik niet woon? Van jongs af aan vraag ik me dat al af.
Op een dag gingen we tijdens een vakantie een landgoed met prachtig landhuis bekijken, ik werd alleen al blij bij het zien van de foto’s in de informatiegids.
Voor de rest van de gezinsleden was dit het zoveelste cultuur bezoek, een soort van verplichting. We moeten immers wel wat van het land gezien– en cultuur opgedaan hebben, want bij thuiskomst zeggen dat we op de camping vooral uitgerust, gelezen en gespeeld hadden, dat kon toch echt niet.

Eenmaal op het landgoed voelde ik me thuis, ik was 8 en kon dat toen echt nog niet zo benoemen, in het landhuis werd ik helemaal vrolijk. Mijn Engels was nog niet goed, maar ik leek geen woorden nodig te hebben om te begrijpen waar het over ging. Ook kon ik de weg in dit landhuis prima vinden, ik stond ineens stil voor een muur en uit niets zei ik: “Wat gek hier zat toch de trap naar de keuken?” Een beetje ongeduldig werd ik meegesleurd om de rest van het landhuis te bekijken.
Kennelijk was mijn opmerking toch opgevallen en bij navraag aan een van de medewerkers van het Landhuis, bleek mijn opmerking te kloppen.

De medewerker was verbaasd over de vraag en legde het verhaal uit, maar in zijn gehele loopbaan was hem die vraag nog nooit eerder gesteld en zeker niet door een meisje van 8 jaar dat ook nog eens uit Holland kwam.
Er werd nooit meer over dit vooral gesproken, ik voelde als kind goed aan dat er geen ruimte was voor mijn vreemde gedrag. Toch bleef het altijd in mijn hoofd zitten, ik vroeg me af hoe ik dat kon weten en waarom voelde ik me daar zo thuis?

Het antwoordt op mijn vragen vond ik niet, totdat ik tijdens mijn opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige als proefpersoon bij een van de psychologen onder hypnose ging. Het antwoord was zo duidelijk en voor mij vielen op dat moment zoveel zaken op hun plaats, mijn liefde voor dit land, de landhuizen, de tuinen, kruiden en natuurlijk het koken, alles viel op zijn plek.

Engeland werd mijn favoriete vakantieland en is dat nog steeds.
Zodra ik voet op Engelse bodem zet ben ik thuis. Misschien zo bedacht ik mij later, is dat ook omdat ik alle boven natuurlijke zaken waarvan veel volwassenen vinden dat ze niet bestaan of niet meer in geloven, daar gewoon kan laten gebeuren.
Ik geniet van alle mythe en legendes, de rijke historie, de mooie natuur en de vele krachtplekken die het land rijk is.

Mijn zoektocht begon toen ik 8 was en mocht er toen helaas niet zijn, nu vele jaren later mag het er zijn, zijn de eerste stappen gezet en hoop ik dat ik nog vele mooie avonturen mag gaan beleven zonder mij te hoeven schamen voor wat ik weet en voel.

 

Mooie & Magische momenten gewenst,
Magische Maekplaetz


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.