Karfield de verschrikkelijke

Gepubliceerd op 10 april 2019 om 20:00

Je zou het zo niet zeggen als je deze lieve foto ziet, maar onze Karfield is een meedogenloze kat.
Toen ik net met mijn werk aan de tafel achter in de picknick tuin zat kwam hij blij aangelopen. Staart als in een vraagteken in de lucht en met een pittig loopje komt hij op mij af. Ineens houdt hij stil kijkt achterom en loopt voorzichtig terug.

Hij kijkt naar iets, maar van waar ik zit kan ik niet zien wat er gebeurt. Ik ga verder met mijn werk, in mijn ooghoek zie ik iets in het gras heen en weer springen.

Er waait een blaadje op en ik bedenk me, dat we al eens eerder een soort van vegetarische kat hebben gehad in aanloop naar het vinden van zijn jacht instinkt.
Overigens is dat nu de grootste jager van onze beestenboel en dan bedoel ik niet op walnootbladeren waar zijn training mee begon.

 

Ik schenk er verder geen aandacht aan en ben in gedachten als Karfield bij me op de bank springt. Hij maakt een raar brom geluid, dat ik niet van hem ken.
Ik kijk op en schrik me wezenloos.

Hij staat vlak voor me en heeft een muis in zijn bek en die leeft nog. Trots legt hij de muis op mijn werkschrift neer.
Nog steeds in een kleine shock bedank ik hem vriendelijk voor de muis en zeg dat ik geen trek heb. Dat hij hem van mij mag opeten.

In tegenstelling wat ik verwacht had, gaat hij op zijn Koninklijke billen zitten en het lijkt erop dat hij zit te wachten totdat ik aan dit sappige muisje ga beginnen.
Hoe pak ik dit nu aan, ik ben niet echt bang uitgevallen, maar de muis zo oppakken, nou dat gaat me net iets te ver.
Ik sta op en ga mijn tuinhandschoenen pakken.
Wanneer ik bij de pottafel sta, hoor ik ineens weer datzelfde gegrom van net achter me. Ja hoor, daar staat meneer Karfield weer. Trots met de muis in zijn bek, die er echter wel minder levendig uitziet ondertussen. Hij legt de muis voor me neer en ik pak het beestje voorzichtig op.

Het is zo een zacht en lief klein muisje, zo wreed door onze Karfield de verschrikkelijke naar de andere kant van de wereld geholpen. Trots loopt Karfield het veld weer op. Ik aarzel maar doe het toch,

“Een is echt genoeg vandaag hoor lieverd echt!!” Met zijn vraagteken staart loopt hij parmantig het veld op.
Zodra Karfield uit zicht is geef ik het muisje een plaatsje in mijn tuin, zeg wat lieve woorden over dit voor mij anonieme muisje en spreek hardop de wens uit dat dit mijn laatste dode muis cadeautje is van onze Karfield.

 

Mooie magische momenten gewenst,
Magische Maekplaetz


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.